X
تبلیغات
رایتل

Dress for work success

جمعه 9 تیر 1396 20:22 نویسنده: شیرین چاپ

آن داستان "تن آدمی شریف است به جان آدمیت .." در مورد الزام رسمیت لباس در محل کار صادق نیست. مصداقش در جای دیگر و موقعیت دیگری ست. موقع حضور در محل کار یا موقعیت های رسمی مهم است لباس چطور است و آرایش مو و لباس چطورند. بوی آدم هم مهم می شود و حتی اینکه دست شما عرق کرده باشد هم! 

می گویند آنها که دستهایشان عرق می کند یا شل دست می دهند هرگز مدیر نخواهند شد و یا مدیر خوبی نخواهند شد.

بگذریم ... می خواهم فقط از اهمیت لباس آراسته و آراستگی ظاهر حرف بزنم. می دانم ممکن است خوشایند نباشد ولی منهم اگر بخواهم برای خودم یک پزشک مورد اعتماد انتخاب کنم هرگز کسی که لباسش نامرتب است، لباسش نامناسب است، پیرسینگ دارد، تتوهایش معلومند و یا کلا زیاد تتو شده است را انتخاب نخواهم کرد. اگر در حال استخدام یک همکار باشم، اگر موقعیت شغلی آن همکار طوری خواهد بود که باید در تماس و معاشرت مداوم با مشتری یا تامین کننده ها باشد قطعا به ظاهرش، لحن گفتارش، نحوه دست دادنش، بوی بدنش، آراستگی و نظافتش و خیلی جزییات دیگر توجه خواهم کرد. اگر مصاحبه شونده مرد است حتما توجه خواهم کرد به مرتب بودن پیراهنش و بسته بودن تکمه هایش یقه - وقتی کراوات ندارد - و به رسمی بودن لباسش یا مناسب بودن انتخاب کژوئالش. اگر مصاحبه شونده خانم است حتما به شیوه لباس پوشیدنش و انتخابش در رنگ و مدل لباس دقت خواهم کرد، انتخاب عطر و آرایش هم مهم اند.

موقعیت شغلی ای که برایش خود را معرفی می کنیم اثر خیلی مهمی دارد روی انتخاب های مان برای آراستگی ظاهر. اگر قرار است ظاهر خوشایندی برای سازمان فراهم کنیم، مثل شغل منشی گری، کال سنتر و مشابهش داشتن ظاهر و صدای خوشایند خیلی مهم است و همینطور مبادی آداب بودن و مهارت در معاشرت و گفتگو با دیگران. درک بالا و سطح بالای هوش هیجانی، شناخت فرهنگ های متفاوت و قابلیت تطابق با موقعیت ها و افراد غیر قابل پیش بینی برای تکمیل خصوصیات این فیگورهای حرفه ای نباید فراموش شوند.

اگر موقعیت شغلی الزام هوش برتر و قوای Intellectual را طلب می کند باید سعی کنیم در حد امکان و متناسب با محیط کار - محیط های دفتری یا صنعتی - آراسته اما ساده باشیم. چه خانم و چه آقا، استفاده از زیورآلات در چنین موقعیت هایی اثر بسیار منفی دارد، آرایش و خودآرایی زیاد هم همینطور. 

قبول دارم که هر کسی صاحب بدن خود است و می تواند هر طور دوست دارد لباس بپوشد، از زیورآلات استفاده کند و یا آرایش کند. اما دیگران هم صاحب انتخاب هستند و می توانند کسانی که نامتناسب با رسمیت و جدیت موقعیت لباس می پوشند و آرایش می کنند را در شغل های کلیدی قرار ندهند.

با خودمان تعارف نکنیم ... برای من هم قابل قبول نیست که نماینده واحد من، جوانکی باشد که دستهایش پر از دستبند است و صورتش پر از پیرسینگ و لحن گفتارش مثل آنهایی ست که در دیسکوتک وقت می گذرانند. یک مدیر، یک سخنران، یک پزشک، یک خلبان وقتی ظاهر نامتناسب با موقعیت شغلی خود را داشته باشند هرگز قابل باور نیستند. خلاصه که یادمان باشد، اگر جایی کار می کنیم که نقش ما قرار است آنی باشد که فکر می کند، ایده تولید می کند، گفتگو و مذاکره می کند و مشابهش، آنچه که باید جذاب و گیرا باشد رفتار و گفتار و محصول فعالیت مغزی ماست و نه جاذبه های جسمی و جنسی. پس عین بچه های خوب، لباس مناسب بپوشیم، در عطر و ادوکلن و آرایش و زیورآلات زیاده روی نکنیم، تکمه های پیراهن را تا آخر سفت کنیم، چه زن و چه مرد شلوار فاق کوتاه نپوشیم، تتو ها و پیرسینگ ها را برای خودمان نگه داریم، فکر نکنیم شوخی های وُلگار و تکه های "باحال" خیلی نکته مثبتی برای شخصیت ما هستند، فکر نکنیم زبان گفتگوی کوچه و بازار خیلی وجهه خوبی به ما میدهد و خودمانی شدن با طرف مقابل نتایج مثبت تر بهمراه دارد و خلاصه خیلی از همین نکات کوچک و ریزه میزه.

اگر مایل هستید نگاهی هم به این پیوند بیندازید. از زمان جوانی عضو این بلاگ هستم و روزانه مطالبش را دریافت می کنم.